Kaydettiğim bir köşe yazısı:
Yapay Zeka "Kod Yazma" Sorununu Çözdü, Ama Asıl Sorunu Büyüttü Yazılım dünyasında uzun süredir görmezden geldiğimiz bir gerçek var: Kod bir "asset" değil, bir "liability"dir. Eskiden bu yükümlülüğü yaratmak zaman alırdı. Kod yazmak zordu, düşünmeyi gerektirirdi. Bu da doğal bir fren mekanizmasıydı. Ancak LLM'ler ve Generative AI ile birlikte bu bariyer yıkıldı. Artık kod üretmenin "marginal cost"u neredeyse sıfır. Bir prompt ile yüzlerce satır "boilerplate" veya karmaşık fonksiyonlar üretebiliyorsunuz. Kulağa harika geliyor, değil mi? Aslında tehlike tam da burada. Kodun yazılma hızı arttı ama bizim onu okuma, anlama ve "maintain" etme hızımız değişmedi. İnsan beyni hala aynı hızda çalışıyor. AI ile saniyeler içinde yarattığınız o devasa "codebase", aslında ekibinizin geleceğine ipotek koyan devasa bir bakım maliyeti. Eskiden "spaghetti code" yazmak için kötü bir mühendis olmanız gerekirdi. Şimdi en iyi niyetli mühendisler bile AI yardımıyla, içinden çıkılmaz bir karmaşıklığı (complexity) sisteme enjekte edebiliyor. Çünkü kodu yazan makine olsa da, o kodu "debug" edecek olan hala insan. Yazılımın darboğazı (bottleneck) artık "syntax" veya algoritma üretimi değil; anlamlandırma kapasitemizdir. Geleceğin kıdemli mühendisleri, AI'a en hızlı kod yazdıranlar olmayacak. Aksine; AI'ın sunduğu o cazip ama tehlikeli kod yığınlarına "Hayır" diyebilen, sistemi yalın tutan ve "less code" prensibine sadık kalanlar kazanacak. Kod ucuzladı, hatta bedava oldu. Ama bedelini ödemek hiç bu kadar pahalı olmamıştı.
