Pişmanlık:
Çocukluktan beri olan bu duygu nedense peşimizi bırakmıyor. Mesela müdür odasına giderken ki düşünce. Keşke yapmasaydım yada o his. Bence çok aptallca bir his.
Çünkü, yanlışlıklada olsa bizi daha kötü yola sokabilir. İlkokuldan liseye kadar favori mekanım müdür odası oldu
Yalanım yoktu dürüst biriydim üstelik küfürde
nadir ederdim ama hep birşey oluyordu. Biri çok ağır sözler söyler ben susardım en sonda da onun için kötü oldu. Pişmanmıydım evet çünkü tuttular ama burdaki
pişmanlık önemli değil neyse diğer pişmanlığı anlatim. Bu çocukla otururken sevdiğim kızın ismini vermiştim ve bu zaafiyetimdi oda yalan uydurdu ve 5 yaş büyük
abisinden dayak yedim (çocuk 5 yıl sonra taşındı). Nedenide onu dövmem. Dayak güzeldi tuzu az olsada asıl yandığım şey o yalandı yalanı hiç sevmem ama o
yalandan sonra kıza bakamaz oldum. Keşke vermeseydim dedim. Sonra kendime çeki düzen verdim. Şimdi nedense çaktırmadan bana bakıyolar bir ara önümü kesmişlerdi (kızlar).
(BENCE İYİKİDE YAŞAMIŞIM BAZEN ACI GİBİ GELEN ŞEYLER BİZİ EĞİTİR GÜÇLENDİRİR)
(Sözlüğe eklemek istedim)
