Abi ben tam Issız Adam kafasıyım ya…
Kalabalıkta iyiyim,
yalnızlıkta da idare ediyorum,
ama biri gerçekten yaklaşınca
içimde tuhaf bir kaçma isteği başlıyor.
Seviyorum gibi oluyorum,
sonra korkuyorum.
Bağlanacak gibi oluyorum,
bu sefer özgürlüğüm geliyor aklıma.
Çapkınlık sanılıyor bu hâl,
ama işin aslı o değil.
Ben kalıcı şeyleri seviyorum aslında…
sadece kalıcı olamıyorum.
Birine alışıyorum,
sonra ‘ben bir durayım’ diyorum,
ve durduğum yerde yine yalnız kalıyorum.
Issız adamlık böyle bir şey galiba.
Ne tam vazgeçebiliyorsun,
ne tam tutabiliyorsun.
Sonunda yine kendinle baş başa kalıyorsun…
ama bu sefer bahanen de kalmıyor.
